خود-همه نوشت
صدیقی یکی از همان قله هاست که در ستایش میان مایگی یا فضیلت خود کم بینی با او باید سخن گفت. ستایش از میان مایگی بر ستیغ ریشخند فروتنی است. با این همه٬ خوب یا بد٬ صدیقی یگانه قله ای است که با او می توان از فضیلت سخن گفت و نهراسید. نه در این زمانه سخن گفتن از فضیلت دهشتناک است؟
حالا که خوب فکر می کنم می بینم خودم را درگیر میان مایگی ای کردم که از آن من نبود. میان مایگی در بیرون بود و من می خواستم با آنان که دوستشان داشتم هم رایی کنم. چه جنون بار و بیهوده! دوستشان داشتم و اشتباه در این بود. نمی بایست. دورشان می ریزم. همه را. با قله ها باید سخن گفت حتی اگر قرار است گرفتار جنون ماند.
می گفتی و من باور نمی کردم که اصل زندگی تنهایی است. و این تنهایی غم بار است که موجب پیری می شود. که موجب مرگ می شود. که موجب فناست. و مگر تنهایی خود مرگ نیست. و به این سبب است که من پیش از زندگی مرده ام. بیش از زندگی مرده ام.
از عطر باران و نام تو پر بودم
که امتزاج شعر و رنگ و نسیمی
*
دیوانه تر از زوزه باد در فلق خراب از مناجات صبح
دست افشان تر از رمبش فاجعه در متن خواب مرگ
شیداتر از سرایش گل در رگبرگ خاموش باغ
می خواهمت
*
جهان اگر چه نیک پر از اندوه است
در هول تکرار خورشیدی دیگر
در تو می آویزم و
پر از خیال تو از خواب و خاطره می گریزم
تا گمان نکنی که قحط کشف و سکوتت خیال است
نامت را مشق کردم
چندان که شعر از دهان مرگ زاده شد و
فصل مرغوب هیاهو غوغا کرد و
عشق از بسط نور و ذره تراوید
*
گرده به بار جنون تو دادم و بی صدا
پژواک تحمل کوه کوچید
گونه ای نو آفریدم در خور زیبایی تو
که معنی از نان و بوسه از ترانه برآرد
*
آوازت کردم
از قوّت قوت ناگزیر
و در تو گریختم
<شهابی از خلاء به هوا افتاد
صدایی از ضجه به آوا
و زمین متبارک شد>
شهری دور را به خاطر می آورم
با تک درخت نخلش بر سواد و برهوت فاصله به مقیاس طاقتی که نبودم
*
سفیر هیچ شوقی نبودم:
شمعی که سایه خودش را می تاراند
اجاقی که تنها در آن دلک ابریشم و پولکم می سوخت
و نقطه پایانی که شهزاده ای در مستی با شمشیر بر شعری می گذارد
*
کاش باد بودم یا خود سلیمان هوایی
وقتی که شهری دور را می مانی
چنان که به مقیاس طاقتم نمی گنجد
*
فغان که بادم به دست نیست
چنین که زیبایی
چارلز بوکفسکی/ ترجمهی پیمان خاکسار
فرزند مرا عشق بیاموز و دگر هیچ
